हम वही करते हैं जो दिल को अच्छा लगता हैं| अब ना डर हैं जमाने का ना डर हैं मुसीबत के आने का | बस मन करे वो लिखते हैं, ना अब छिपते हैं ना छिपाते हैं | यहाँ संग्रह हैं तुकबंदियों का, कोशिश रहेगी की जब जब मौका मिले, नए नए डालता रहूँ|
Monday, October 12, 2015
कुछ तुकबंदिया #18
Sunday, October 11, 2015
नज़्म #१६
काही मनातलं, कागदावर ओतलं - #१
ती माझी वाट लावत राहिली,
मी आमच्या नात्यात ख़त टाकत गेलो,
आणि ती माझ्या आयुष्याची माती करत राहिली|
नज़्म #१५
उसके जाने पर आँसू कैसे बहा लेते हो दोस्त?
मतलब तो ये हुआ फिर कि वो सिखाती कुछ रही तुम सिखते कुछ और रहे,
और बेवजह अपनी गलतियों का इल्जाम उसके सर सारी जिंदगी मारते रहे.
कुछ तुकबंदिया # १७
न जाने कब छुपे अरमानों को किसी के सामने भी खोलने लगे,
न जाने कब हम इस कदर होने लगे|
नज़्म #१४
Monday, October 5, 2015
वादळ
काय माहित कधी, कशी,केव्हा आणि का ती आयुष्यात आली,
पण तिला बघता बघता थांबलेली आमची गाडी पुन्हा निघाली।
सुरुवातीला तिच्यासोबत नुस्तं बोलण्यात ही भरपूर मज्जा आली,
पण काय माहित कधी ह्या सगळ्यामधे, आयुष्याचा गोड़वाच ती झाली।
तिची ती हसण्याची, बोलण्याची, डोळे मारण्याची अदाच निराळी,
जी अंधारलेल्या निर्जीव आयुष्याची पण करुन सोडायची दिवाळी।
म्हणजे एखाद्या पाऊसानंतर जसं वादळ येतं, तशी ती आयुष्यात आली,
आणि तिन्हेच नकळत केलेल्या हिरवळीवर, ती परत माती करत निघाली।
पण आता तर काही नसण्यापेक्षा ती उद्ध्वस्त ओली मातीच परवडली,
आणि गाज़ा-वाजा करत निघालेली ती आमची प्रेमाची गाडी रखडली।