Monday, October 12, 2015

कुछ तुकबंदिया #18

मेरी अँधेरी गलियों में एक दिया जला गयी वो,
मेरे बंद पड़ी धडकनों को आज फिर चला गयी वो|
जो टूटा था टुकड़ा जिंदगी का, आज जोड़ गयी वो
कमबख्त आज जाते जाते भी, दिल की बंदिशे तोड़ गयी वो
न जाने क्यों मेरे बंद अरमानों का फिर पिटारा खोल गयी वो,
मेरे प्यार भरे जज्बातों को ना जाने क्यों चीजों से तोल गयी वो 

Sunday, October 11, 2015

नज़्म #१६

शायद कुछ तो उस दिन जिन्दगी में बदल रहा था,
शायद कोई तो उस दिन खुद में संभल रहा था,
पर क्या पता वो शायद हो ना हो इस जिन्दगी में,
पर क्या पता वो जज़्बात फिर आये न आये अब बेरुखी में|

काही मनातलं, कागदावर ओतलं - #१

मी तिची वाट बघत राहिलो, 
ती माझी वाट लावत राहिली,
मी आमच्या नात्यात ख़त टाकत गेलो,
आणि ती माझ्या आयुष्याची माती करत राहिली|

नज़्म #१५

जिसने जिंदगी में खुशियाँ और मुस्कुराहटें लायी थी,
उसके जाने पर आँसू कैसे बहा लेते हो दोस्त?

मतलब तो ये हुआ फिर कि वो सिखाती कुछ रही तुम सिखते कुछ और रहे,

और बेवजह अपनी गलतियों का इल्जाम उसके सर सारी जिंदगी मारते रहे.

कुछ तुकबंदिया # १७

न जाने कब जिंदगी के तराजू मे प्यार को नफरत से तोलने लगे,
न जाने कब छुपे अरमानों को किसी के सामने भी खोलने लगे,
न जाने कब हम इस कदर होने लगे|

नज़्म #१४

उस दिन जिंदगी में पहली बार ये एहसास हुआ, कि उसने जितनी exams ली, मैं उन सब में Pass हुआ, फिर भी न जाने क्यों वो कहती रही मैं fail आदमी हूँ ?

Monday, October 5, 2015

वादळ

काय माहित कधी, कशी,केव्हा आणि का ती आयुष्यात आली,

पण तिला बघता बघता थांबलेली आमची गाडी पुन्हा निघाली।

सुरुवातीला तिच्यासोबत नुस्तं बोलण्यात ही भरपूर मज्जा आली,

पण काय माहित कधी ह्या सगळ्यामधे, आयुष्याचा गोड़वाच ती झाली।

तिची ती हसण्याची, बोलण्याची, डोळे मारण्याची अदाच निराळी,

जी अंधारलेल्या निर्जीव आयुष्याची पण करुन सोडायची दिवाळी।

म्हणजे एखाद्या पाऊसानंतर जसं वादळ येतं, तशी ती आयुष्यात आली,

आणि तिन्हेच नकळत केलेल्या हिरवळीवर, ती परत माती करत निघाली।

पण आता तर काही नसण्यापेक्षा ती उद्ध्वस्त ओली मातीच परवडली,

आणि गाज़ा-वाजा करत निघालेली ती आमची प्रेमाची गाडी रखडली।